Column OPA week 05

Het is 3 april 1989 als toenmalig minister Smit-Kroes van Verkeer en Waterstaat de Tweede Kamer voor het eerst voorstelt in Nederland een systeem van rekeningrijden in te voeren. Al in 1992 kunnen volgens Smit-Kroes de eerste proefopstellingen worden geplaatst.

column OPA week 04

Digitale verkiezingen ?

Opa stamt nog uit het stenen tijdperk, uit de tijd van voor de polder, zoals zijn kleinzoon weet. Hij heeft ooit nog eens geleerd dat er bij de oude Grieken een staat was waar gestemd werd door hard te schreeuwen. Uiteindelijk gebeurde er wat de groep die de andere groep overschreeuwde wilde. Sinds die tijd denken de mensen die het hardst roepen dat zij gelijk hebben.
Hoewel er op allerlei terreinen de laatste decennia veel veranderd is blijft Nederland een democratisch land. Zo’n vijftig jaar geleden was er in Nederland nog sprake van verzuiling. De dominee of pastoor gaven duidelijk richtlijnen voor het leven en dus ook voor de politiek. En hoorde je bij een andere stroming dan was er wel een of andere charismatische leider waar de partijleden met grote eerbied achteraan liepen. In de jaren zestig begon dat, onder andere door de televisie, te veranderen. Niet alleen de leiders konden gebruik maken van het nieuwe medium, ook de critici kwamen aan het woord. Eerst werd er vooral zwart-wit gedebatteerd, later in de meest felle kleuren.
Na verloop van tijd ging het minder om de argumenten dan om de presentatie. En om goed over te komen werden door de partijen pr-functionarissen en ‘spin-doctors’ ingehuurd. Wat willen de mensen horen? Wat willen de mensen zien? Oftewel politieke debatten werden een hoop kabaal – ongenuanceerde one-liners – waarbij de inhoud vaak naar de achtergrond verdween.
Of de weldenkende Nederlander op deze wijze op een goede manier werd voorbereid op zijn of haar democratische plicht??
De technologische ontwikkelingen stonden niet stil. De pc deed zijn intrede. Met de computer nam het aantal mogelijkheden om gedachten uit te wisselen toe. En je kunt bij gebrek aan sociale contacten met behulp van de computer je vriendenkring uitbreiden.
De laatste technische zegen is het ‘twitteren’. Je hoeft niet meer te schitteren, als je maar kunt twitteren. Het centrale partijcomité van SDc voorziet OPA van informatie, zodat ook hij zijn steentje kan bijdragen aan een verkiezingscampagne op niveau. OPA, die de politieke leider van SDc wil steunen, gaat dus op zoek naar de speerpunten van de andere partijen. En wat vindt hij? ‘Ik heb er weer zin in vandaag … Vanmorgen twee boterhammen met hagelslag gegeten; jummie, jummie! … Virtus had vanavond een makkelijke avond tegen Weert, ruim gewonnen … Vol verwachting klopt mijn hartje … Brrr … Riga is echt koud! Zondag wel -32. Maar wel een prachtige stad. Leuk om hier te wonen als student.’
Werd er in het verleden tijdens verkiezingscampagnes vaak ten koste van de inhoud veel kabaal gemaakt. Dit gaat ook helemaal nergens over. Navelstaren door een kleine groep mensen.
Werd de samenleving in het verleden verscheurd door de tegenstelling arm-rijk, nu wordt de samenleving verscheurd door de tegenstelling twitteraars en non-twitteraars.
Sommige mensen denken dat wanneer je maar hard roept je ook gelijk hebt. Sommige mensen denken dat wanneer je twittert je gelijk hebt.
Als het aan deze digitale fanaten ligt zal in de toekomst de uitslag van de democratisch verlopen verkiezingen bepaald worden door het aantal virtuele vrienden op hyves.
OPA hoeft het rode potlood niet meer te gebruiken en doet niet meer mee, want OPA heeft geen behoefte aan inhoudsloos getwitter.

Column OPA week 1

Om de gunst van de kiezer

Over twee maanden is het voorbij. De verkiezingen zijn geweest en de partijen gaan bij zichzelf te rade over wat er goed is gegaan en wat minder. Wat heeft de kiezer aangesproken en wat niet? En bijna altijd is dan de conclusie dat we het niet goed weten. We kennen de uitslag wel, maar het waarom is vaak moeilijk te achterhalen. Bovendien kiest een gedeelte van de kiesgerechtigden niet. Zij maken al jarenlang een hokje rood van dezelfde partij ‘omdat zij daarbij horen’. Dat geldt voor bijna 100% van de SGP-achterban en voor een groot gedeelte van de achterban van de andere partijen.

De verkiezingscampagnes richten zich dus in feite op een klein gedeelte van het electoraat: op degenen die voor het eerst gaan stemmen, op de twijfelaars, op de mensen die teleurgesteld zijn over het gemeentelijk beleid, op de kleine groep die de moeite neemt de verkiezingsprogramma’s door te lezen, op de mensen die stemmen op de politici die het meest in het nieuws zijn, op de mensen die ruzie hebben met de buren die van partij x zijn, etc.
Bovendien, laten we reëel zijn, een groot gedeelte van de bevolking interesseert het allemaal niet zoveel. Als de lokale belastingen maar niet teveel stijgen, als maar op tijd hun paspoort geleverd wordt, als de overheid zich verder maar niet te veel met hen bemoeit, dan is het goed.
Maar hoe moet dit heterogene gezelschap benaderd worden? Hoe kan de niet bestaande kiezer – de kiezer bestaat namelijk niet – ervan overtuigd worden dat zij op ‘onze’ partij moeten stemmen. De denktanks binnen de partijen maken overuren. Zij gaan op zoek naar speerpunten die hen onderscheiden van de andere partijen. Zo is er een partij die inzet op behoud van een dorpshuis, dat de gemeente jaarlijks meer dan € 150.000 kost. Aangezien het tunneltje gerealiseerd is en De la Montagne met de noorderzon is vertrokken, moet er op een andere manier in eigen huis geworven worden. Of dit slim is? Wim zal het weten. De A27 is natuurlijk ook een onderwerp dat de gemoederen bezighoudt. Door te claimen dat dankzij OvB dit alles wordt opgelost wordt de kiezer in feite op het verkeerde been gezet. Eurlings/Rijkswaterstaat heeft meer last van de ANWB dan van OvB.
Allemaal leuk en aardig OPA, maar hoe zit het met de kunstgrasvelden van SDc? Het nadenken over kunstgrasvelden is een goede zaak. Mocht er na een kosten-batenanalyse besloten worden tot de aanleg van één of meer kunstgrasvelden dan is het, ondanks een stemadvies, nog niet zeker dat het eerste in Werkendam wordt aangelegd. Mogelijk heeft de door SDc voorgestane sportimpuls wel tot gevolg dat OPA een rollator krijgt. OPA moet tenslotte ook bljven bewegen!
Kabinetten worden vaak gediskwailficeerd omdat zij ‘alleen maar op de winkel passen’. Een minister heeft ooit eens opgemerkt dat je met je beleid ‘maximaal een meter voor de troepen uit moet lopen’. Met andere woorden speerpunten zijn misschien wel nodig om de kiezer tot nadenken aan te zetten, maar sneuvelen vaak door niet voorziene gebeurtenissen. De economische crisis maakt duidelijk dat het voor veel bedrijven al moeilijk genoeg is om goed op de winkel te passen.
Goed op de winkel passen en ‘een meter voor de troepen uitlopen’ is ook in de politiek al moeilijk genoeg. Zeker als we kijken naar de Nederlandse burgers die al heel snel roepen dat hun vrijheid aangetast wordt door de overheid. Om vervolgens als het mis gaat te roepen dat de overheid te weinig doet. Het gaat dus om de gunst van een vaak grillige kiezer.
OPA